όταν νιώθεις ότι κόβεσαι στα δυο
και το στομάχι σου απ’ τον πόνο ότι θα σπάσει,
όταν το στόμα σου είναι σαν χολή πικρό
κι η ζωή σου ότι έχει πια το νόημά της χάσει:
Τότε ζεις αληθινά, τότε ζεις πραγματικά
γιατί η αγάπη είναι θάνατος κι ανάσταση μαζί
Και περάσαν οι ζωές μας
δεν βρεθήκαμε ποτέ μας
και τη θέση σου την παίρνουνε σκιές
μ' αγαπάνε με φροντίζουν
κάπου κάπου σε θυμίζουν
κι εσύ ζεις μονάχα πια μέσα απ' αυτές
φανταζόμουνα εσένα σε νοήματα χαμένα
και ήταν όλα μια καινούρια σου εκδοχή